Home

De laatste week…
Aan alles komt een einde, en zo ook aan mijn tijd in Zuid-Afrika. De laatste week was in alle opzichten ongebruikelijk. Maandag werd er niet gewerkt, doordat de rest van de huisgenoten wat vertraging had opgelopen tijdens het weekendje weg. Men had besloten al meteen de eerste dag een mooie wandeling te maken in Plettenbergh Bay. Marieke (vrijwilliger) stortte zich vol goede moed op de hike en even later ter aarde, wat resulteerde in een flink gekneusde enkel aan de ene kant, en een dubbel gebroken enkel aan de andere kant. Zo zie je maar weer, Zuid-Afrika is toch maar een gevaarlijk land. Maandag werd Marieke vrijgelaten uit het ziekenhuis, waardoor we besloten pas dinsdag weer aan het werk te gaan. Jammer, maar helaas.

Eigen-aardig
Gekkenhuis. Dat is misschien wel het woord dat de huidige status van 7 Kingston Road het beste weergeeft. Ik voel me er dan ook perfect op mijn plek. Maar laat ik eerst even illustreren hoe ik op deze misschien op het eerst gezicht wat negatieve benaming kom.
Stel dat je als complete vreemdeling op een willekeurige avond ons hier zou komen bezoeken. Je stapt uit je taxi, en loopt langs onze auto die onder de zwarte vingerafdrukken zit. Souveniertje aan de ochtend dat we om half 6 wakker gemaakt werden door de krantenjongen, die ons er vriendelijk op wees dat onze auto een ruitje en twee speakers mistte. Dezelfde dag nog werd onze bolide door de politie afgestofd op zoek naar vingerafdrukken, die ze vonden! We wachten nog op het moment dat men uitvindt dat dat onze afdrukken zijn..

Komen en gaan...
In het weekend van 24 november zat de vrijwilligerstijd er voor mijn collega's op. Zij vertrokken dan ook allemaal naar huis, of gingen nog wat reizen. Normaal gesproken is dat het punt waarop de nieuwe vrijwilligers aankomen, maar Be More had even niet voorzien dat november dit jaar een vijfde week kent (je boekt per 4 weken) en de nieuwe mensen pas de eerste week van december voet aan Afrikaanse bodem zetten... Een weekje vakantie dus. En op die kans zat mijn vader te wachten! Het ticket was gauw geboekt en zaterdag de 24e kwam hij aan op het vliegveld van P.E.!
We hebben een heel gezellige en leuke week gehad, met als highlights:

Port Elizabeth, 1 december 2007 

Lieve Sinterklaas, 

Om te beginnen wil ik u alvast hartelijk feliciteren met uw nabije verjaardag. Gezien de voorgaande jaren heb ik er alle vertrouwen in dat het ook dit jaar weer één groot feest wordt. Helaas zult u het nu zonder mij moeten stellen, ik zit momenteel in Zuid-Afrika en voor het geval uw TomTom-Piet niet weet waar dat ligt; heel ver weg. Zeg maar Holland-Spanje en dan nog pakweg vijf keer hetzelfde eind doorstomen. Geen afstand om even heen en weer te reizen, vandaar dat ik pakjesavond dus maar hier doorbreng.

De meeste dromen...
Als kind was ik een echte dromer. Zo droomde ik dat ik met Bassie en Adriaan mee moest op zoek naar de baron, waarbij ik dan ineens moederziel alleen voor het postkantoor in Hillegom achterbleef. Even later kwamen dan pa en ma in ons volvootje aangereden, waardoor ik eindelijk weer naar huis kon. Kortom: dromen die niet echt de moeite van het opschrijven waard zijn. Maar hier in Afrika komt daar verandering in! Niks clown en acrobaat, maar een droom vol symboliek waar Jozef jaloers op zou zijn! Komtie:

Coffee Bay (foto's 1-5)
Terwijl ik dit schrijf zit ik heerlijk op een berg aan 'Coffe Bay' van de zon en de branding te genieten. We hebben met het R4L-team besloten een auto te huren en voor een weekendje het drukke PE voor mooie natuur te verruilen. Na 6 uur snelweg en 2 uur kuilen met asfalt eromheen zijn we gestrand in een klein paradijsje aan zee, compleet met palmbomen, cocktails, hangmatten en locals die ons fluisterend 'very good mushrooms' aanbieden.
Kortom: even relaxen na een drukke week!

Hellenveel (foto's 6-10)

Lekker bijkomen... De week begon uiterst relaxt met een paar daagjes Tsitsikamma! Tsitsikamma is een natuurgebied hier in de buurt (d.w.z. drie uur rijden) en is een waar paradijsje om even lekker uit het grote lelijke PE te zijn! Maandag reed ik samen met Amber en Dionne richting een hostel midden in de groene bergen. Daar hebben we eerst alvast een wandeling gemaakt om een beetje in te komen. De wandeling voerde naar een 'giant tree', en omdat dat natuurlijk enorm spannend klinkt besloten we die tocht maar te ondernemen. Op hun teenslippertjes manouvreerden de dames eerst nog wat onwennig door de sprinkhanen, maar later kregen zij de smaak te pakken en stapten zij kordaat richting onze eindbestemming. De wandeling begon net wat aan spanning te verliezen toen Dionne plotseling een harig beest tegen haar knieholte voelde en het op een lopen zette. Paniek, paniek, wat voor gruwelijk wezen had het op ons gemunt?!

Hokus, Pokus, Pilatussen!
Ontwikkelingswerk in Zuid-Afrika is natuurlijk af en toe best bikkelen. En dan wil je na zo’n lange dag hard werken in de eerste plaats een welverdiende nachtrust! Maar helaas, dat lukt niet altijd. Zo wordt elke week om 6 uur ’s ochtends de vuilnis met veel kabaal opgehaald, en vindt een groep tuinmannen het nodig om af en toe ’s morgens vroeg hun onkruidmaaiers los te laten op ons gazonnetje. Nou hoor ik jullie denken; ‘Ach, als je matras maar goed ligt.’ En dat is het hem nou juist, dat doet het niet. Ik kan ’s morgens opstaan, ’s middags de kuil in m’n matras vol gips storten, en ’s avonds heb ik een dubbelganger waar Madame Tussaud bang van wordt. Kortom: onze matrassen vertonen meer kuilen dan goed voor ons is, en vooral de dames hebben dan ook regelmatig last van ‘een werveltje verkeerd’.

Examenstress…
Het klinkt voor jullie in het koude Nederland waarschijnlijk raar, maar hier in Zuid-Afrika begint het nu zomer te worden! En dat betekent voor de leerlingen dat de examens eraan komen en de zomervakantie al lekker dichtbij komt. Op Molly Blackburn (de school waar we werken) starten de examens de komende week al. Daardoor werd de opkomst voor de huiswerkbegeleiding steeds minder, want studeren gaat voor huiswerk maken! De aankomende week doen we dan ook helemaal geen huiswerkbegeleiding meer (tijdens de examens krijgen ze natuurlijk ook geen huiswerk!) maar houden we ons alleen nog bezig met fun activities.
Zie foto’s 1 en 2 voor een beeld van de school!

Fun activities! (foto 3)

Brrr...
Zo, de eerste weken in Zuid-Afrika zijn achter de rug! Zuid-Afrika, het land van de safariparken, de townships, de kou.. Kou? Jawel, kou. De afgelopen week was het hier in de huiskamer maar een armoedig gezicht. Zes in dekbedden gehulde vrijwilligers op de bank met grote mokken dampende thee, en eentje die een gevecht voert met de openhaard. Ik heb alles geprobeerd, aanmaakblokjes erin, hout eroverheen, blazen tot de tranen me in de ogen stonden... Het vuur ging uit, en de kleumende dekbedjes werden gehuld in grote wolken rook. Conclusie: schoorsteen trekt niet. We hebben toen de oven op 200 graden gezet, met de klep open, en daar onze handjes aan gewarmd. Ach ja, Afrika kent grote armoede...
Maar vandaag is het warm! Gelukkig nog niet zo warm dat de vriezer open moet...

Ready4Life

Dag allemaal!
Ten eerste bedankt allemaal voor jullie leuke, mooie en lieve reacties!
Ik ben gisteren na een lange, vermoeiende vliegreis aangekomen in Port Elizabeth. Vandaag de eerste dag gehad, waarin we al even kennis konden maken met de school waar het project draait. We hebben de kinderen nog niet kunnen ontmoeten, maar al wel de ' community-stars' en dat was al heel leuk en gezellig! In de loop van de week zullen we verder ingewerkt worden en volgende week zal ik jullie veel meer kunnen vertellen over het project.
Heb het tot nu toe, ondanks een kleine 'cultuurshock' , prima naar mijn zin! Het is erg gezellig met de andere vrijwilligers en er zijn hier tal van leuke dingen om je vrije tijd mee op te vullen, zoals walvissen kijken, een township-tour, addo elephant-park, etc.
Ik houd jullie op de hoogte!
Chris

Welkom! Leuk dat je alvast een kijkje komt nemen op mijn weblog! Vanaf deze plek zal ik je de komende drie maanden op de hoogte gaan houden van mijn belevenissen in Zuid-Afrika, en natuurlijk van het project waar ik zal werken: Ready4Life!
Nog iets meer dan twee weken te gaan voor ik vertrek, en eerlijk is eerlijk: de zenuwen beginnen al aardig op te spelen! Maar ik heb er ook erg veel zin in en ben erg benieuwd naar het project, de mensen, het land, enzovoort!
Hier laat ik het nu even bij, ik wil alleen nog kwijt dat je je in de rechterkolom onder 'mailinglist' kunt opgeven voor de mailing, je ontvangt dan een mailtje wanneer ik hier een bericht heb toegevoegd!
Groeten!
Christiaan